မိသဲ နေ့စွဲလေးများ

🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️

” ကို မြမောင် … လီးကြီးထောင်ပြီး အိပ်မနေနဲ့တော့ … ထထ … ကျုပ် ထမင်းအိုး တည်ခဲ့ပြီ … မိသဲ … ဈေးဝယ်သွားတော့မှာ လိုက်ပို့ဖို့ လုပ်တော့ ”

” အီးးးး …… အွန့် …… အေးပါ … မသန်းရယ် … ငါ့အလုပ် ငါသိပါတယ် ဟ ”

” ခ်ခ် ခ်ခ် … တော်ကလေ … လူမနိုးသေးဘူး … လီးအရင်နိုးတာ … ဟွန့် …။ ထ မျက်နှာသစ် … မိသဲတောင် ရေချိုးပြီးပြီ … ပြန်လာမှ လုပ်တော့ ”

” ခဏလေးပါ … မသန်းကလည်း … ထမိန်လေး လှန်လိုက် ရနေတာကို ”

” အိုး … သမီး ဟိုဘက်ခန်းမှာ … သနပ်ခါး သွေးနေတာ … မကြားဘူးလား …။ သွား … သမီးရှေ့တော့ အလိုးမခံနိုင်ပေါင် တော် ”

ကျမ သနပ်ခါးသွေးရင်း အမေ့စကားကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက်ရတယ်။ အမေက အခုထိ စကားပြောရင် တစ်တစ်ခွခွနဲ့ ရှေ့မကြည့် နောက်မကြည့် အမြဲပြောတတ်တာ။ ကျမရှေ့ အလိုးမခံဘူးသာ ပြောနေတာ အိမ်က ထရံကာ ကပ်မိုး ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ အိမ်လေးပါ။ ကျမ အပျိုဖော်ဝင်ကတည်းက ဦးလေးမြမောင်နဲ့ အမေတို့ လိုးတာ မမြင်ချင်မှ အဆုံးပဲ။ အခန်းက ၂ ခန်း ပတ်လည်မို့ ကျမအခန်းနဲ့ အမေတို့အခန်းက ကပ်လျက်ပေါ့။ ထရံပေါက်က ကြည့်ရင် အမေတို့လိုးတာ အတိုင်းသားပဲ။ အိမ်အနောက်ဖက် ၈ ပေလောက်က အိမ်သာဆောက်ပြီး ဝန်းထရံဒေါင့်မှာ ရေဘုံပိုင်တူးပြီး ကျောက်စည်ကန် အသေးတစ်လုံး ချထားတာ။ အိမ်ပြည့် ဝန်းပြည့် ဆောက်ထားတော့ အိမ်ရှေ့ မြေအလွတ်တော့ မရှိဘူး။

မြို့အစွန်ဘက် ဥယျာဉ်ခြံမြေတွေ အကွက်ရိုက်ရောင်းတုန်းက ကျမအဖေ ရွာက လယ်ကွက်လေး ရောင်းပြီး ဝယ်ထားတဲ့မြေ။ အင်း ကျမ အဖေဆိုတာ အခု အမေ့ယောက်ျား ဦးလေးမြမောင် မဟုတ်ဘူး။ ဦးစိန်သောင်းတဲ့။ ဆုံးတာကြာပါပြီ။ အဖေက ရွာကနေ မြို့တက်ပြီး အောက်ခြေလက်သမား ဘဝကနေစခဲ့တာ တဖြည်းဖြည်း လက်သမားဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လက်သမားဆရာ ဘဝကနေ မုန့်ဟင်းခါးရောင်းတဲ့ အမေနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတာ။

ကျမကိုမွေးပြီး ၁၀ နှစ်လောက်ကြ ရွာက အမွေရတဲ့ လယ်ကွက်လေးရောင်းပြီး အခုနေတဲ့ မြို့စွန်က ရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းခဲ့ကြတယ်။ ဒီရောက်ပြီး ၂ နှစ် နေတော့ အဖေ ဆုံးရောပဲ။ အဖေ ဆုံးပြီး ၃ နှစ်ကျော်မှ အမေက နောက်အိမ်ထောင် ထပ်ပြုတာပါ။ နောက်အိမ်ထောင်က အခု ဦးလေးမြမောင်ပေါ့။ ပထွေးဆိုပေမယ့် ကျမနဲ့အမေ့ကို ဆိုက်ကားနင်းကျွေးတာ အခုထိပါပဲ။ အမေ့အပေါ်လည်း သံယောဇဉ် ကြီးရှာပါတယ်။ မျက်စိအောက်ကကို အပျောက်မခံတာ။ နှာလည်းထန်တာ ပြောမနေနဲ့တော့။ အမေကလည်း ဦးလေးမြမောင်နဲ့ ယူပြီးမှ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေတတ်လာတယ်။

” မိသဲရေ … ပြီးရင် အိမ်ရှေ့ ထွက်ခဲ့တော့ဟေ့ ”

” ဟုတ် … ဦးလေးမြမောင် ”

သနပ်ခါးလိမ်းပြီး မျက်နှာယက်ခပ်နေတုန်း ဦးလေးမြမောင် အသံကြားတာနဲ့ ကျမလည်း ချက်ချင်းပြန်ဖြေပြီး ဈေးဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ပြန်စစ်လိုက်တာ။ ကျမဈေးရင်းက ၅ သောင်းခွဲလောက်ပါပဲ။ အခွန်လွတ်ဈေးကြီးက အသားငါးရယ် ဟင်းသီးဟင်ရွက်ရယ် ဝယ်ပြီး ရပ်ကွက်ထိပ်က ဈေးတန်းလေးထဲ ပြန်ရောင်းတာပါ။ နေ့လည် ၂ ချက်ဆို အကုန်ကုန်ပြီ။ ၈ ထောင်နဲ့ ၁ သောင်းကြား အသာလေး မြတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် လွယ်တော့မလွယ်ဘူး ပြောတတ် ဆိုတတ် ရောင်းတတ်မှပါ။

ဆွဲခြင်းတစ်လုံးရယ် တကောက်တောင်းအကြီး တစ်လုံးရယ် ယူပြီး အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ဦးလေးမြမောင်က ဆိုက်ကားကို ဖုန်သုတ်နေတယ်။ ကျမလည်း တကောင်တောင်းကို နောက်ထားပြီး ရှေ့ကတက်လိုက်တာ။ ကျမပေါင်ပေါ် ဆွဲခြင်းတင်ပြီးမှ ဦးလေးမြမောင်က ဆိုင်ကားပေါ်တက်နင်းတာပေါ့။ ဆိုင်ကားပေါ် ထိုင်နင်းနေတဲ့ ဦးလေးမြမောင် ပေါင်ကြားထဲက လီးက ထောင်ထွက်နေတာ ကျမ ခိုးကြည့်ရင်း ပြုံးမိလိုက်တယ်။ မနက်စောစော အမေက အလိုးမခံတော့ မာန်က မကျတာနေမယ်။

ဈေးကြီးရောက်တော့ ဦးလေးမြမောင်ကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က စောင့်ခိုင်းပြီး ကျမ ဝယ်စရာ ရှိတာတွေ ပတ်ဝယ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့ကြတာ။ အိမ်ရောက်တာနဲ့ ကျမ မနားရတော့ပါဘူး။ ပြန်ရောင်းဖို့ ကြက်သွန်နီ ၁၅ ကျပ်သား အထုပ်လေးတွေ ထုပ်၊ ငါးခြောက်အသေး ၁၀ သား အထုပ်လေးတွေ ပြန်ခွဲထုပ် အစုံပါပဲ။ လက်လီပြန်ရောင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာပေါ့။ အားလုံးပြီးစီးမှ ဦးလေးမြမောင်ကို ရပ်ကွက်ထိပ်က ဈေးတန်းလေး လိုက်ပို့ခိုင်းရတာ။
Random Image

ဈေးတန်းလေး ဆိုပေမယ့် အမြန်လမ်းမကြီးဘေးမို့ အရှေ့ဘက်ခြမ်း ရွာတွေကပါ လာဝယ်ကြတယ်။ ကျောက်လမ်း အနောက်ဖက်က ကျမတို့နေတဲ့ မြို့စွန်ရပ်ကွက်လေးပေါ့။ ကျမ ဈေးခင်းပြီးတာနဲ့ ဦးလေးမြမောင်က ဆိုက်ကားဂိတ် တန်းထွက်တာ။

” မိသဲတို့များ … အပို့အကြိုနဲ့ … ဇိမ်ပဲ တော် ”

အသံလာတဲ့ဆီ ကြည့်လိုက်တော့ ပန်းသည် မိတူး။ ကျမနဲ့ အသက်က မတိမ်းမယိမ်းပါ။ ၂၀ ကျော်တွေ။

” ကောင်မ ငါ့လိုနေချင်ရင် … နင့်အမေ နောက်လင်ယူခိုင်းလေ … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

” အံ့သြပါ့တော် … အမေ့ ယူခိုင်းမယ့် အစား … ကျုပ်ပါကျုပ် ယူလိုက်မယ် … ဟီးဟီးးး ”

” မသာမ … မနက်မလင်းသေးဘူး … ယွပြီ ”

” အံမယ် … နင်ကြတော့ … ခဏနေ ကိုအေးကျော် လာရင် … ဆီဘူးခါပြတော့မှာ ”

” ဖွီ …… အဲဒီ ကိုအေးကျော် … နင်သာခံလိုက် ငါမအားဘူး ”

” ခိခိ ”

ကိုအေးကျော် ဆိုတာ ပိုလီယိုစွဲနေတဲ့ ဈေးနားက လူတစ်ယောက်ပါ။ ခဏနေ ကျမတို့ ဈေးသည်တွေဆီ မုန့်ဖိုးတောင်းပြီး သူ့ဝမ်းစာ ဖြည့်ရတာပေါ့။ ဘဝပေး ကုသိုလ်ကံမကောင်းပေမယ့် စေတနာကတော့ အပြည့်ရှိတယ်။ ကျမတို့ နေ့လည် ၂ နာရီလောက် ဈေးသိမ်းတာနဲ့ တစ်ဈေးလုံးက အမှိုက်တွေကို တစ်ယောက်ထဲ လှဲတာ။ အမှိုက်တွေစုပြီး ညနေပိုင်းကြ အမှိုက်ပစ်ပေးရှာတာ။ တစ်ဈေးလုံးကလည်း ကိုအေးကျော်ကို မုန့်ဖိုးဝိုင်းပေးကြပါတယ်။

” ကဲ … မုန့်တီ ရပြီနော် … မိသဲတို့ မိတူးတို့ ”

ကျမနဲ့ မိတူး စကားနိုင်လုနေတုန်း ခေါင်းရွက်မုန့်တီသည် အမေစောက လှမ်းအော်ရင်း သူ့နေရာလေးမှာပဲ ခေါင်းပေါ်က မုန့်တီဘမ်းလေး ချလိုက်တယ်။

” သမီး … ငရုပ်သီး လျှော့ထည့် အမေစော …။ ငါးဖယ် ၂ တုံး တခါထဲ ကိုက်ပေး ”

” ငရုပ်သီး လျော့လိုက် … အမေစောရေ …။ အဲကောင်မ ဖင် လိပ်ခေါင်းထွက်နေတာ ခိခိ ”

” မသာမ … ငါက ဖင်ပဲထွက်တာ … နင်က စောက်ပတ်က ထွက်နေတာ … ဟွန့် ”

မိတူးနဲ့ ကျမ စကားနိုင်လုနေကြတာ အမေစောကတော့ တခိခိနဲ့ ကျမတို့ ၂ ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေတာပေါ့။ ကျမတို့ ဘဝတွေက ဒီလိုပါပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက စကားပြောကြမ်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တော့ လူရင်းချင်း တွေ့ပြီဆို တစ်တစ်ခွခွ ပြောလိုက်ရမှ အားရကျေနပ်ကြတာ။ စားသောက်ပြီး ခဏနေတော့ ဈေးဝယ်ကျလာတာနဲ့ စကားမပြောဖြစ်တော့ပါဘူး။ မိတူးကလည်း သူ့ပန်းတွေ အော်ရောင်း၊ ကျမကလည်း ဟင်းသီးဟင်ရွက်နဲ့ အသားငါးတွေ အော်ရောင်းကြပေါ့ရှင်။

” ဟိတ် … ညည်းလင်လာပြီ … မိသဲ … ပိုက်ဆံ ထုတ်ထား …… ခ်ခ် ”

လူပါးသွားတာနဲ့ မိတူးဆီက စကားသံ ထွက်လာတော့တာ။ သူပြတဲ့ဆီ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုအေးကျော်ပေါ့။ လက်ထဲ တစ်ရာတန် နှစ်ရာတန်လေးတွေ အရှည်လိုက် ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ထားပြီး ကျမ အရှေ့ဘက်က လက်ဖက်သည် ဒေါ်အေးဆိုင်မှာ လက်အုပ်လေးချီပြီး ရပ်နေရှာတယ်။

” ကိုအေးကျော်က … ငါ့ မကြိုက်ဖူး မိတူး။ ညည်း ကြိုက်နေတာပါ ”

” ငါ့ အလကား ကြိုက်ပါ့မလား …။ ညည်းလို တောင့်တောင့် ဖြောင့်ဖြောင့် ခပ်ချောချော ကြိုက်မှာပေါ့ ”

ကျမတို့ပြောတုန်း ကိုအေးကျော်က အနားရောက်လာတယ်။ ကျမလည်း နှစ်ရာတန် တစ်ရွက်နဲ့ တစ်ရာတန် တစ်ရွက် လတ်တာလေး ရွေးနေမိတာ။

” အားဘား အဘား … အ အဘားးး ”

” ခ်ခ် …… ရော့ရော့ ကိုအေးကျော် … မတည့်တာတွေ မစားနဲ့ … ဝတာ ဝယ်စား ”

ကိုအေးကျော်က မွေးရာပါ အကြောတွေ မသန်ရှာတာ။ လမ်းလျှောက်ရင် ထော့နင်း ထော့နင်းလေးနဲ့ ဘယ်လက်ကကွေးနေပြီး မျက်နှာကလည်း အကြောပါနေတဲ့ လူတစ်ယောက်။ စိတ်စေတနာ ကောင်းပြီး ပေးမှ ယူတာ။ မပေးလည်း လက်အုပ်လေးချီပြီး လှည့်ထွက်သွားတတ်တယ်။

” အံမယ် … လင်ကို စိုးရိမ်နေတာ …… အိမ်ခေါ် ထားပါ့လား ကောင်မ ”
Random Image

” ဘားဘားးး …… အားဘား …… အဘားဘား ”

မိတူးက ကျမကို လှမ်းစတာကို တအားအား တဘားဘားနဲ့ ခေါင်းရမ်းပြီး မိတူးကို လှမ်းကြည့်နေတာ။ ဉာဏ်ရည်မပြည့်ရှာပေမယ့် ဈေးထဲ နေတာ ကြာတော့ မိတူးစကားကို နားလည်တဲ့သဘောနဲ့ ငြင်းနေရှာတယ်။

” တွေ့လား မိတူး … ငါ့ မကြိုက်ဖူး … ညည်းကြိုက်နေတာတဲ့ … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

” အာ အား ဘားဘား …… အ ဘားဘား … ဘား ဘား ”

မိတူးနဲ့ စတော့လည်း ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ပဲ။ မိတူးက မျက်ခုံးမွှေးပါးပြီး မျက်ပေါက်ကျဉ်းပေမယ့် မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးပါ။ ကျမက မျက်နှာသွယ်ပေမယ့် မိတူးနဲ့ပြောင်းပြန်။ မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးလှတယ်။ မိတူးခန္ဓာကိုယ်က သာမန်ပါပဲ။ ကျမနဲ့ အရပ်က မတိမ်းမယိမ်းလေး။ ထူးခြားတာက ကျမ အပျိုဖော်ဝင်ပြီး နောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်က ဖွံ့ထွားလာတာ။ ခါးအောက် ဖင်ကြီးတွေက ဝိုင်းပြီး ကော့ထွက်လာတော့ မြင်သူတိုင်း ငေးကြည့်ကြတယ်။ အစပိုင်း ရှက်မိပေမယ့် နောက်ပိုင်း ရိုးသွားတော့ မရှက်တော့ပါဘူး နေတတ်လာတယ်။

ကိုအေးကျော်ကို မိတူးကလည်း သုံးရာ ပေးနေတာ။ ကိုအေးကျော်က ပန်းစည်းထည့်တဲ့ဘမ်းကို ခါးညွတ် ငုံယူရင်း မိတူးရင်ဘတ် လက်ညိုးထိုးပြီး တဘားဘားနဲ့ ပြောနေတော့တယ်။ ကျမလည်း ကိုအေးကျော် ပြောမှ မိတူးရင်ဘတ်ကို ကြည့်မိတော့ မထိန်းနိုင်ပဲ ရယ်မိတာပေါ့။

” ခိခိ … ခုကတည်းက လင်ကို မြူနေတာ …… ကောင်မ ”

မိတူး ကျမစကားကြောင့် မျက်နှာကြီး ပြုံးဖြီးကြီးလုပ်ရင်း ကြယ်သီးပြုတ်နေတဲ့ သူ့အင်္ကျီကို လက်တဖက်နဲ့ ဆွဲစုနေတာ။ အင်္ကျီ ကြယ်သီး တစ်လုံး ပြုတ်ပြီး ဘရာစီယာအောက်က နို့အုံအပေါ်ခြမ်းလေး ထွက်ကျနေတာလေ။ ကိုအေးကျော် ထွက်သွားတဲ့ထိ ကျမတို့လည်း စကားနိုင် လုနေကြတယ်။ အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လာတော့ နေ့လည်ဘက် မိတူးက ပိုက်ဆံရေပြီး ကျန်တဲ့ ပန်းတွေကို ရေဝတ်လေး အုပ်နေတာပေါ့။

” မိသဲ … ငါတော့ သိမ်းပြီဟာ … နင် ထမင်းစားတော့မလား … ဒေါ်ခင်ကြီးဆိုင် ငါဝင်မှာပေးလိုက်မယ် ”

” အေးဟာ နင်ပြန်ရင်း … ဝင်မှာလိုက်တော့ … ငါက ၂ ချက်ထိုးလောက်မှ သိမ်းမှာ ”

မိတူးက ထမိန်သေချာ ပြင်ဝတ်ရင်း ပန်းစည်းတွေ ထည့်ထားတဲ့ ဘမ်းကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး ထပြန်သွားပြီ။ ကျမက ထုံးစံအတိုင်း လက်ကျန်လေးတွေကုန်အောင် ရောင်းရဦးမယ်။ ခဏနေတော့ ဒေါ်ခင်ကြီးဆိုင်က ကောင်လေး ထမင်းလာပို့ပေးပါတယ်။ ဒေါ်ခင်ကြီးထမင်းဆိုင်က ဈေးထိပ်မှာပါ။ မိတူး အိမ်ပြန်ရင်း ကျမဖို့ ဝင်မှာပေးတာ။ ကျမတို့လို ဈေးသည်တွေအတွက် တစ်ခါစား ၇၀၀ ပဲ။ အသားဟင်း တစ်ခွက်၊ အရံဟင်းက ပဲနပ် ငပိကြော် ချဉ်ရည်ဟင်း အတို့အမြုပ်လေးရော တန်ပါတယ်။

” မမသဲ … ဝက်သားကုန်လို့ … ကြက်သားနဲ့ ယူလာတယ် ပိုထည့်ပေးထားတယ်တဲ့ ”

” အေးအေး ငါ့မောင် … ရော့ ပိုက်ဆံ ”

” ဟုတ် … ခဏနေမှ ပန်းကန်တွေ လာသိမ်းတော့မယ် ”

ကျမ အိမ်မှာ ညနေစာ တစ်နပ်ပဲ စားတယ်။ မနက်နဲ့ နေ့လည်က ဈေးမှာပဲ စားတာ။ အမေ့ကို ကျမအတွက်နဲ့ အလုပ်မရှုပ်စေချင်တာပါ။ နေ့လည် ၂ ချက် ကျော်တော့ ဦးလေးမြမောင် လာကြိုနေပြီ။

” ကလင် ကလင် … မိသဲ … ငါ ရောက်ပြီဟေ့ ”

ကျမနားမရောက်ခင် ဆိုက်ကားဘဲလ်သံလေး ပေးပြီး လှမ်းအော်နေတာ။ ကျမလည်း အကုန်သိမ်းဆည်း ပြီးပါပြီ။ ရောင်းရသမျှ ပိုက်ဆံကို ကျမလွယ်နေကြ လွယ်အိတ်လေးထဲ ထည့်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။ ဦးလေးမြမောင်က တကောက်တောင်း ကိုမပြီး ဆိုက်ကားနောက်တင်တော့ ကျမလည်း ဆွဲခြင်းဆွဲပြီး ရှေ့က တက်ထိုင်လိုက်တာ။

” အသီးအရွက်တွေက … မကုန်ဘူးလား ”

” ကုန်ပါတယ် … ဦးလေးမောင်ရဲ့ …။ ညနေစာ အိမ်ချက်ဖို့ အာလူးလေး နည်းနည်းရယ် … ဝက်သားရယ် သေချာ ချန်ထားလိုက်တာ ”

ဦးလေးမြမောင်က ကျမကိုင်ထားတဲ့ ဆွဲခြင်းထဲက အာလူးတွေ မြင်ပြီး မေးနေတာပေါ့။ အိမ်ရောက်တော့ ဦးလေးမြမောင်က အမေ့အခန်းထဲ တန်းဝင်သွားတယ်။

” ရှင့်လီးကလည်း … အမြဲတောင်နေတာ … မပြောချင်ဘူး …။ သွား မနက်က တစ်ခါလုပ်ပြီးသား … ညကြမှ လုပ်တော့ ”

ကျမ အခန်းထဲ လွယ်အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ ထုတ်ရေနေတုန်း အမေ့အသံ ကြားရတော့တာပဲ။

” မသန်းကလည်း … ငါက သေချာ တောင်တာမှ မဟုတ်တာ …။ နင့်ဟာကြီး မြင်ရင်ကို မနေနိုင်တာ … ဟီးဟီး ”

အမေကလည်း အမေပါပဲ။ ကျမ အဖေရင်း ရှိတုန်းက ဒီလိုမနေဘူး။ ဦးလေးမြမောင်နဲ့ကြ ဖင်ပေါ် ခေါင်းပေါ် နေတတ်လာတာ။ ကျမ ထရံပေါက်လေးက ကြည့်တော့ အမေက ပေါင်ဖြဲထိုင်ပြီး လည်ပင်းနဲ့ ဗိုက်ကို ကုတ်နေတာ။ ထမိန်က ခါးလျှောချထားတော့ ဘော်လီမပါတဲ့ နို့တွေက တွဲကျနေတယ်။ ဗိုက်ခေါက် နည်းနည်းထွက်ပေမယ့် ကြမ်းပြင်ပေါ် အိကားနေတဲ့ အမေ့ဖင်ကြီးက တခြမ်းလောက်ပေါ်နေတာပေါ့။ ဦးလေး မြမောင်က ပေါင်ကားထိုင်နေတဲ့ အမေ့ထမိန်အောက်နားစကို ပေါင်ရင်းလှန်တင်ပြီး တဟီးဟီးနဲ့ လက်က ပေါင်ကြားနိုက်နေတယ်။

ကျမရှိလို့ အမေက မူနေတာပါ။ မရှိရင် ခံပြီးတာ ကြာပေါ့။ အမေက ထမိန်ကို ရင်လျားလိုက်တော့ ဦးလေးမြမောင်လည်း စိတ်လျော့သွားတာ ထင်တယ်။ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာပြီး ဆိုက်ကားပြန်ထွက်သွားတာ။ ကျမလည်း ဈေးရင်း ၅ သောင်းခွဲ ဖယ်ပြီး မြတ်တဲ့ပိုက်ဆံ ရေကြည့်တော့ ၉ ထောင်ကျော် ရတယ်။ အမေ့ကို အိမ်စရိတ်ပေးဖို့ ၅၀၀၀ ချန်ပြီး ကျန်တာ ကျမ သေတ္တာလေးထဲ ထည့်ပြီး သော့ခတ်လိုက်တာ။ ကျမ အိမ်ပြင်မလို့ ပိုက်ဆံစုနေတာ ၁ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ဒီတမိုးပြီးရင် သွပ်မိုးပြီး နောက်ဖေး ရေလောင်းအိမ်သာလေး လုပ်မလို့ပါ။

” အမေ … ရော့ … ၅၀၀၀ ”

” နေ့တိုင်း ပေးမနေပါနဲ့ … မိသဲရယ် …။ ညည်းက အပျိုကြီး ဖါးဖါး ဖြစ်နေပြီ …။ အဝတ်စားလေး ဝယ်ဝတ်ဦး …။ ဖုန်းပဲ ဘေလ်ထည့်မနေနဲ့ ”

………………………………………………..

🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️

” ခ်ခ် … ဒါကတော့ အမေရယ် … သမီးက သူများတွေလို အမြဲမသုံးပါဘူး …။ ညပိုင်းပဲ … ခဏတဖြုတ် ကြည့်တာပါ …။ ပိုက်ဆံ မကုန်ပါဘူး ”

အခုခတ်ကလည်း မလွယ်ဘူးလေ။ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးတွေတောင် ဖုန်းတစ်လုံးစီနဲ့ပါ။ ကျမလည်း ဖေ့ဘုတ်အကောင့်တစ်ခု ဝယ်ပြီး သတင်းဖတ် မင်းသားမင်းသမီတွေရဲ့ အရှုပ်တော်ပုံတွေ ဖတ်ရင်း ညပိုင်း အပျင်းပြေတာပေါ့။ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် ကျမလည်း သာမန်ပုထုစဉ်လေ သွေးနဲ့ သားနဲ့ပဲ။ အပြာဇာတ်ကားတွေလည်း ကြည့်၊ အောစာတွေလည်း ဖတ်ရင်း တကိုယ်ရည် အာသာဖြည်မိတာပဲလေ။ အောစာရေးတဲ့ စာရေးသူတစ်ယောက်နဲ့ fri ဖြစ်ထားသေးတယ်။

အဲဒီလူကို ကျမပြောရင် ရှင်တို့ အံ့သြသွားမယ်။ စဉ်းစားမနေနဲ့ သူ့နာမည် မောင်ခြိမ့် ။ ဟုတ်တယ် ကိုမောင်ခြိမ့်ဆိုတာ ကျမတို့ ရပ်ကွက်ကပါ။ အင်း အသက်က ၃၀ ကျော်ပြီ။ အသောက်အစား မရှိပေမယ့် တခါတခါ မူးလာရင် ရပ်ကွက်အလယ်က တုတ်ကြီးပေါ် အုပ်စုလိုက် သီချင်းဆိုကြသေးတာ။ ကျမ အရွယ်ရောက်ကတည်းက ကိုမောင်ခြိမ့် သူစိမ်းမိန်းမနဲ့ တွဲလာတာမျိုး မမြင်ဖူးသေးဘူး။ ဆိုလိုက်တဲ့ သီချင်းက အသဲကွဲ သီချင်းတွေ။ သူတို့အုပ်စု မူးပြီး အော်ဟစ်နေလည်း ရပ်ကွက်က မပြောပါဘူး။ မပြောဆို အရပ်ထဲ သာရေးနာရေးဆို သူတို့ အုပ်စုပဲရှိတာ။ လူတစ်ယောက် ဆုံးပြီဆို မောင်ခြိမ့် ခေါ်ဟေ့ဆိုပြီး အစပြုရတဲ့ အထိပါပဲ။

ကိုမောင်ခြိမ့် bff နှစ်ယောက်က ကိုအောင်မိုးနဲ့ ကိုသံချောင်းပေါ့။ လူပျိုကြီးတွေ ဆိုပေမယ့် နှာဘူးကျလွန်းပါတယ်ရှင်။ အရပ်ထဲလည်း သူတို့ မလိုက်ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး မရှိသလောက်ပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုမောင်ခြိမ့်ပေါ့။ ကျမ သူ့အိမ်ရှေ့က ဖြတ်လျှောက်တိုင်း မျက်နှာကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ဘူး။ ဖင်ပဲ ကြည့်နေတာ။ တခါတခါ ကျမ အမြင်ကတ်လွန်းလို့ သူ့အိမ်ရှေ့ဆို ဖင်ကို ဘယ်ညာရမ်းပြီး သေချာ လျှောက်ပြလိုက်တယ်။ ဇက်ကြီးလိမ်ပြီး ကျန်နေရစ်တာ မှတ်ကရောပဲ။

” ဟဲ့ … ညနေစာ … ကြက်ဥ ကြော်ပေးရမလား… မေးနေတာ … ဘာပြုံးနေတာလဲ … မိသဲ နော် … ဟင်းဟင်း ”

” ဟင် … အမေ … ဟုတ် ဟုတ် … ခိခိ ”

ကိုမောင်ခြိမ့် အကြောင်းတွေးရင်း အမေ့အသံကြောင့် ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။ ညပိုင်း အမေတို့နဲ့ ထမင်းအတူစားပြီး တီဗွီ ခဏကြည့် ပျင်းလာတာနဲ့ အိပ်ယာဝင်ခဲ့လိုက်တာ။ နာရီကြည့်တော့ ၉ နာရီခွဲနေပြီ။ ဟိုလိမ့်ဒီလိမ့် အိပ်မရတာနဲ့ ခေါင်းရင်းခုံအပုလေးပေါ်က ဖုန်းယူ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ ! အိုး ! အစုံပါပဲ။ မော်ဒယ်မင်းသမီးတစ်ယောက် နာမည်ကြီး မင်းသားနဲ့ အတူနေပြီး ပြဿနာတက်တော့ မဒိန်းမှုနဲ့ အမှုဖွင့် တရားစွဲကြ၊ အဆိုပြိုင်ပွဲကလည်း ဆုရသွားတဲ့သူကို ပရိတ်သတ်က မကျေနပ်လို့ ဒိုင်ပြောင်းခိုင်းတာတွေရော ဖေ့ဘုတ်ပေါ် တရားဝင်တွဲပြီး ကွဲကြပြဲကြတော့ တစ်ယောက်ဝှက်ဖဲ တစ်ယောက်လှန်ပြီး ဆဲကြ ပြုကြ၊ ဒီကြားထဲ ဆယ်လီတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြိုင် စောင်းမြှောင်း ပိုစ့်တင်ကြနဲ့ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အိပ်ယာထဲကနေ အကုန်သိခွင့်ရတော့ အပျင်းပြေတာပေါ့နော့။

ခဏနေတော့ cb က တချွင်ချွင်နဲ့ စာတွေ ဝင်လာလို့ အသံကို အဆုံးထိ ပိတ်ထားလိုက်ရတယ်။ ကျမ acc နာမည်က အဲ မပြောပြပါဘူး ခိခိ။ ယောက်ျားတွေများ မိန်းကလေးပုံတင်ထားရင် အထီးမှန်းမသိ အမမှန်းမသိ တဟိုင်းဟိုင်းနဲ့ပါ။ တချို့က ရိုးရိုးသားသား မိတ်ဆက်ပေမယ့် တချို့က အတော်ရိုင်းတာ။ အအိုလား အပျိုလား ဘယ်မှာနေတာလဲ စုံစိနေအောင် မေးကြတော့တာ။ ကျမက ကျမပုံ မတင်ပါဘူး။ မင်းသမီးပုံလေးတွေ တင်တာများတယ်။ တခါတခါ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝ ခံစားချက်လေးတွေ ရေးရင်း ပိုစ့်တင်တတ်တာမျိုး။

cb က ပြောနေကြ သူငယ်ချင်း ၅ ယောက်လောက် ရှိတယ် ။ ၅ ယောက်လုံး ရိုးရိုးသားသားမို့ သာကြောင်းမာကြောင်း ဘာဟင်းချက်စားတုန်း မိုးရွာလား နေပူလား ဒီလောက်ပါပဲ။ ခဏနေတော့ ကိုမောင်ခြိမ့် acc လေး မီးစိမ်းလာတယ်။ ည ၁၀ နာရီ ကျော်နေပြီ။ ဘာများလုပ်နေလဲလို့ စပ်စုချင်တဲ့စိတ်က ပေါ်လာတာပေါ့။ ကျမဘက်ကပဲ စဟိုင်းလိုက်တာပါ။ ကိုမောင်ခြိမ့်က အပြင်မှာ ပျော်ပျော်နေတတ်ပေမယ့် လိုင်းပေါ်ကြ ချေတယ်ရှင့်။ စကားပြန်ပြောချင်မှ ပြန်ပြောတာ။ ကျမမှန်းလည်း သူမသိပါဘူး။ ကျမက သူ့ acc ကို ရပ်ကွက် ကထိန်ဖို့ အလှူခံရင်း သူ့ဖုန်းခိုးကြည့်ခဲ့လို့ သူ့ acc မှန်း သိနေခဲ့တာ။

အဲဒီနေ့က ကျမတို့ မိန်းကလေးအုပ်စု အလှူခံပေးရတဲ့ရက် ကိုမောင်ခြိမ့် အိမ်ထဲဝင်တော့ အိမ်ရှေ့ခုံပေါ်မှာ ဖုန်းကြည့်နေတာ။ ကျမတို့ကို မြင်တာနဲ့ ခဏဆိုပြီး အိမ်ထဲ ပိုက်ဆံဝင်ယူတာ။ ကျမလည်း စပ်စုချင်တော့ စားပွဲခုံပေါ်က သူ့ဖုန်းယူကြည့်မိတာ သူ့ acc နာမည်ရယ် ပရိုဖိုင်ရယ် မြင်လိုက်ရတာပေါ့။ ညပိုင်း ကျမ လိုင်းသုံးတော့ သူ့ acc ကို ကျမ သွားအပ်လိုက်တာ။ ၅ ရက်လောက်နေမှ fri လက်ခံပြီး ၂ ပတ်လောက်မှ ကျမနဲ့ စကားစပြောဖြစ်တယ်။ ဒီလိုပဲ ဆရာခြိမ့် ပရိတ်သတ်ပါ ဘာညာဆိုပြီး ဖောရှော အရင်ရိုက်လိုက်တာ။

” မင်္ဂလာပါဗျာ ”

ဟော ပြောရင်းဆိုရင်း ခုန ကျမ ဟိုင်းထားတာ စကားပြန်ပြောနေတယ်။ မင်္ဂလာပါဗျာ ဆိုတာ သူပြောနေကြ စကားလေး။

” ဆရာခြိမ့် … ဘာလုပ်နေတာလဲ ရှင့် ”

” အားတဲ့ချိန် … ဘော်ဒါတွေ စာပြန်နေတာပါ ”

” အော် … စာရေး နေသလားလို့ပါ ”

” ခုနမှ ရေးပြီးတာဗျ … ညှောင်းလို့ ခဏနားနေတာ ”

” အသစ် မတင်ဘူးလားရှင် … စောင့်ဖတ်ရင်း အားပေးနေရတာ ”

” ဟာ … ရေးပြီးသမျှတော့ တင်ပေးတာပဲဗျ …။ တစ်ပိုဒ်စာ ရဖို့ … အတော် အားထည့်ရေးရတာ …။ ခင်ဗျားတို့ စာဖတ်သူတွေက … အသစ်တင်ပြီးတိုင်း … အဆက်တောင်းကြတာ … စာရေးသူတွေကို နားမလည်ကြဘူးဗျာ ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဖောက်လာပြီ ခိခိ။ ကျမက ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး အပြင်မှာသာ ကိုမောင်ခြိမ့်ကို သိပ်မရောရဲတာ လိုင်းပေါ်ကြ ကလိလိုက်ရမှ။

” ကိုမောင်ခြိမ့်က … အပြင်မှာ ချောလားရှင့် ”

” ဟမ် … အဲဒါတော့ ကျနော့် ချစ်ချစ် … လာမှ မေးကြည့်ဗျာ … ဟီးဟီး ”

ဒါမျိုးကျ မသာကြီးက ဖြီးနေတာ တွေ့လား ဟွန့်။ ဒင်းရုပ်ကြီး အပြင်မှာ မမြင်ချင်မှအဆုံးပဲ။

” ဟဲ့ … မိသဲ … အိပ်တော့လေ …။ ဖုန်းမီး ပွင့်နေတာ ငါသိတယ်နော် …။ မနက် ဈေးထွက်ရင် အိပ်ရေးမဝပဲ နေမယ် ”

ကိုမောင်ခြိမ့်ကို စကောင်းနေတုန်း အမေ့အသံကြောင့် ကျမလည်း ကိုမောင်ခြိမ့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိပ်ပစ်လိုက်တာ။ အိပ်မက်ထဲ ကိုမောင်ခြိမ့်ကြီးက ရည်းစားစကားလိုက်ပြောလို့ ကျမ ထွက်ပြေးရသေးတယ် ဟိဟိ။ မနက် အိပ်ယာထတော့ တကျွိကျွိနဲ့ ကြမ်းလှုပ်သံတွေ ကြားရတော့တာပါပဲ။ မနက် ၅ နာရီ မတ်တင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ အမေနဲ့ ဦးလေးမြမောင်ပေါ့ တအီးအီး တရှီးရှီးနဲ့ မောနင်းပြဇာတ် အစီအစဉ်လေး တိုက်ရိုက် လွင့်နေကြပြီ။

” ဘွတ် … အားးးး …… ကောင်းလိုက်တာ … မသန်းရယ် … ရှီးးးးးး ”

” စကား မပြောပါနဲ့ဆို … ကိုမြမောင်ကလည်း … လိုးမှာဖြင့် လိုး … ဟိုဘက်ခန်းက ကလေး နိုးသွားဦးမယ် ”

” အားးး ရှီးးး … အေးပါ မသန်းရာ … ကောင်းလွန်းလို့ … ပြောမိတာပါ ”

အမေက ကျမကို အခုထိ ကလေးလို့ ထင်နေတုန်းရှင့်။ ကျမဟာတွေက အထက်အောက် လက်ယောင်လိုက်နေတာ ကြာပေါ့။ အမေတို့ လိုးတာတွေ ကြည့်ရင်း လက်နဲ့ အာသာဖြေတဲ့ အကျင့်က စွဲနေပါပြီ။ ကျမ ထရံပေါက်လေးက ကြည့်လိုက်တော့ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ် လေးဖက်ထောက်လေး ကုန်းပေးနေတာ ထမိန်က ခါးထိလိပ်တင်ထားရင်း ကျမ အခန်းထရံဘက် ခေါင်းလှည့်ထားတာ။ ဦးလေးမြမောင်က ပုဆိုး ခြေရင်းပုံပြီး အမေ့ဖင်ကြီးဆွဲပြီး ဒူးထောက်လျက် အနေထားနဲ့ နောက်က လိုးနေတာပေါ့။

” ကိုမြမောင် … ခဏ ”

ခဏဆိုပြီး အမေက ဦးလေးမြမောင်ဒူးအောက် ခေါင်းရင်းဘက်က စောင်တွေယူပြီး ခုပေးနေရှာတာ။ ဦးလေးမြမောင်ကလည်း အလိုးမပျက်ပဲ ဒူးတဖက်စီ မြှောက်ကြွရင်း အမေလက်ပြန်ထိုးပေးနေတဲ့ စောင်တွေကို ဖိပြီး တဘတ်ဘတ်နဲ့ ဆွဲဆွဲလိုးနေတာ။ ဒူးအောက် စောင်ခုလိုက်တော့ ကြမ်းလှုပ်သံ တကျွီကျွီ အသံလေး တိုးသွားတော့တာပဲ။ တတ်လည်းတတ်နိုင်တဲ့ အမေပေါ့ရှင်။ ဦးလေးမြမောင်က ပါးစပ်က စကားပြောလိုးချင်ပေမယ့် ကျမနိုးမှာစိုးလို့ထင်တယ် အမေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်ရင်း အံကြိတ်လိုးနေရှာတာ။

ခနနေတော့ ဦးလေးမြမောင်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။ တအီးအီးနဲ့ အမေ့ခါးကို ဆွဲပြီး တဖွပ်ဖွပ် လိုးတော့တာ။ အမေလည်း ဖင်ကြီးထောင်ပြီး နောက်ပြန်ကော့ထိုးရင်း တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ပြီး အီးကနဲ့ အံကြိတ်ညည်းရင်း ပြီးသွားတာပေါ့။

” ကောင်းလား မသန်း … ငါပြီးအောင် ဆက်လိုးဦးမယ် ”

” အင်း … ကိုမြမောင် … ကောင်း ကောင်းတယ် … အား အားးးးး …… ရှင်ပြီးအောင် ဆက်လိုးလေ … အင်းဟင်း ကောင်းလိုက်တာ ရှင် ”

ဦးလေးမြမောင်လည်း အမေ့စကားဆုံးတော့ အချက်ငါးဆယ်လောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးရင်း ဒူးထောက်လျက် အနေအထားနဲ့ အမေ့ဖင်ကို ဆီးခုံးနဲ့ ကပ်ပြီး ခေါင်းစိုက်ကျသွားတော့တယ်။ လီးကို အမေ့ စောက်ဖုတ်ထဲက ဆွဲထုတ်တော့ တဘူဘူ တဗွမ်ဗွမ်နဲ့ စောက်ပတ်က လေတွေ အမ်ထွက်နေတာ။ အမေက ထမိန်ကို လက်နောက်ပြန်ဆွဲချရင်း ကိုယ်လုံးလှဲချပြီးမှ စောက်ပတ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါကို အမေ့လက်ကြားကနေ ဗွိဗွိနဲ့ စောက်ပတ်က လေအန်ထွက်တုန်း။

” နင့် … စောက်ဖုတ်က အတော် စကားများတယ် … မသန်းရာ … ဟီးဟီး ”

” အဲဒါ … ရှင့် လီးကို … ဆုံးမနေတာလေ … ဘူဘင်နဲ့ … ခိခိ ”

ခဏနေမှ အမေတို့အသံတွေ ငြိမ်ကျသွားတာ။ ကျမလည်း အသာလေးထ ရေချိုး သနပ်ခါးလိမ်း ထုံးစံအတိုင်း ဦးလေးမြမောင်နဲ့ ဝယ်စရာရှိတာ ဝယ်ဖို့ ဈေးကြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ ဦးလေးမြမောင် ပေါင်ကြားက လီးကြီး ငြိမ်ကျနေတာ အမေက မနက်စာ ကျွေးထားလိုက်လို့ ထင်တယ် ခိခိ။ ဆေးလိပ်လေး ဖွာလိုက် နင်းလိုက်နဲ့ လမ်းကောင်းရင် မသိသာပေမယ့် ချိုင့်ရှိတဲ့နေရာကြ အရှိန်လျော့ပြီး အားထည့်နင်းရရှာတယ်။ တခါတခါ နားထက်တွေ ခွက်ပြီး ဆံပင်တခြမ်းလောက် ဖြူနေတဲ့ ဦးလေးမြမောင်ကို သနားမိတယ်ရှင်။

ဘာပြောပြော ကျမတို့သားအမိကို ရိုးရိုးသားသား ရှာဖွေကျွေးမွေးလာတာ နှစ်လည်းကြာလှပြီ။ လာမယ့်နှစ် အိမ်ပြင်ပြီးတာနဲ့ ကျမအိမ်မှာ ကုန်စုံဆိုင်လေး ဖွင့်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမှာ။ အမေနဲ့ ဦးလေးမြမောင်ကို ဘာအလုပ်မှမလုပ်ပဲ အနားယူစေချင်လှပါပြီ။

” ကလင် ကလင် … ဟဲ့ … မိသဲ … ရည်းစားတွေ ဘာတွေများ ရှိနေပြီလား … ဈေးရောက်ပြီဟ … ဘာတွေ တွေးနေတာတုန်း ”

” ရည်းစားမရှိပါဘူး … ဦးလေးမြမောင်ရယ် … အတွေးလွန်သွားလို့ပါ … ခ်ခ် ”

ဆိုက်ကား ဘဲလ်သံနဲ့ ဦးလေးမြမောင် အသံကြားမှ ကျမ အတွေးစတွေ ပျက်သွားရတယ်။

” ငါ … ဈေးထိပ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က … စောင့်မယ် … ပြီးရင် အဲ့ဒီ လာခဲ့တော့ ”

” ဟုတ် … လက်ဖက်ရည်ဖိုး ယူသွားလေ … ဦးလေးမြမောင် ”

” ငါထဲ … ပါ ပါ တယ်ဟ … သွားပြီ ”

ကျမကို ဈေးအလယ်ပေါက်ချပေးပြီး ဈေးထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဘက် ထွက်သွားတဲ့ ဦးလေးမြမောင် နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း ကျမ ပြုံးမိလိုက်တယ်။ ကျမပေးရင်း ပိုက်ဆံ ဘယ်တော့မှ မယူရှာပါဘူး။ အမေနဲ့ ကျမကို လုပ်ကျွေးရမယ့် တာဝန် သူ့မှာ အမြဲရှိတယ်ပဲ ပြောတာ။ ခဏနေတော့ ဝယ်ခြမ်းပြီး ကျမလည်း ဦးလေးမြမောင်နဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ လိုက်တယ်။ လမ်းထိပ်ဈေးလေးမှာ ပြန်ရောင်းဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး ဈေးရောင်းပြန်ထွက်တာပေါ့။

” ဟိတ် … မိသဲ … အငယ်မ ပြန်ရောက်နေပြီဟ ”

” ဟမ် … ကောင်မ ငါတို့ဆီတောင် … မလာဘူး ”

” လာမယ် ပြောတယ်ဟ … သူတို့အိမ် ဧည့်သည်တွေရော ရောက်နေတာ ”

ဈေးရောက်တာနဲ့ ဈေးခင်းတုန်း မိတူးဆီက အငယ်မအကြောင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ အငယ်မ ဆိုတာ ကျမတို့ခေါ်တဲ့ နာမည်ပါ။ သူ့နာမည်အရင်းက သင်းသင်းမာ တဲ့။ မောင်နှမ ၂ ယောက်ရှိတာ သင်းမာက အငယ်မို့ သူ့အစ်ကို ကိုမျိုးနိုင် ခေါ်တဲ့အတိုင်း ကျမတို့က လိုက်ခေါ်ကြတာပေါ့။ အငယ်မက ဆန်ရောင်းတာပါ။ အရင်က ကျမတို့နဲ့ ဈေးအတူရောင်းရင်း နောက်ကြ ကားဆရာတစ်ဦးနဲ့ ဘာလိုလို အသံထွက်ပြီး တခြားမြို့တွေထိ ဆန်လိုက်ရောင်းနေတော့တယ်။ မိတူးနဲ့ အငယ်မအကြောင်း ဈေးဝယ်ပါးတာနဲ့ ထိုင်ပြောကြနေကြတာပဲ။

” အဲဒီ … ကားဆရာနဲ့ အငယ်မက … ညားများနေပြီလား … မိတူး ”

” ညားမညားတော့ … မသိဘူး … ကောင်မ ခါးတွေ တုတ်ပြီး ဖင်တွေ ကော့ထွက်နေတာ … အလိုးခံပြီးရောပေါ့ … မိသဲရာ ”

” ဟာ … မိတူးရာ … နင်ကလည်း ပြောလိုက်ရင် … တဆုံးပဲ … ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကိုဟာ ”

” ငါက … ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ … ပြောတတ်တာ နင်အသိပါ … မိသဲရာ …။ နင်တို့ ငါတို့လည်း … ခရမ်းသီးနဲ့ … နှစ်ပါးသွားနေကြတာ …။ လယ်ကွက်ရှိတော့လည်း … ထွန်မယ့် ထွန်းတုံးက မရှိ … ခိခိ ”

” မသာမ … နင့်ဟာက … ခရမ်းသီးရော … ရသေးရဲ့လား ”

ကျမလည်း တခါတခါ မိတူးကို တစ်တစ်ခွခွပဲ ပြန်ပြောပစ်တယ်။

” အံမယ် … သိချင်… နင်ကိုယ်တိုင် … လာထည့်လေ … အင့် ”

” ဟယ် … စောက်ရှက်ကို မရှိဘူး … ကြက်ဂလီးမ … နင့်စောက်ဖုတ် ပြန်ဖုံးထား … ဖီ … ရွံထှာ ”

မိတူးလေ စကားပြောရင်း လူးချင်းက ထိုင်လျက်အနေအထား ဆိုင်ချင်းကပ်နေတော့ ခြေတလှမ်းအကွာကနေ ကျမဘက်လှည့်ပြီး ထမိန်လှန်ပြနေတာ စောက်မွှေးအုံကြီးက အတိုင်းသားပဲ။

” ခ်ခ် ခ်ခ် … အခု အားရအောင် ကြည့်ထားနော် မိသဲ …။ ငါ လင်ယူပြီးရင် … မပြတော့ဘူး သိလား ”

” အေးပါ … နင် လင်ရမှ … နင့်လင်ကို ပြ …။ ဒါမှ ဟိုက လီးနဲ့ ဆောင့်ထိုးလိုက်မှာ ”

……………………………………….

🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️

နှစ်ယောက်သား ဗရုတ်သုတ်ခတွေ ပြောရင်း ဈေးရောင်းလိုက်ပဲ။ ငါးခြောက်နဲ့ ဟင်းရွက်လေး နည်းနည်းကျန်တဲ့အချိန် ဦးလေးမြမောင် ရောက်လာပါလေရော။ ဖုန်းထုတ်ပြီး နာရီကြည့်တော့ ၂ ချက်ထိုးတော့မှာမို့ ဈေးသိမ်းရင်း မိတူးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တာ။

” မိတူး ငါတော့ သိမ်းပြီဟာ … ငါးခြောက်လေးနဲ့ ဟင်းရွတ်လေး နည်းနည်းပဲကျန်တာ … အိမ် ချက်စားတော့မယ် ”

” အေးအေး မိသဲ … ငါလည်း သိမ်းတော့မှာ …။ နင်နဲ့ စကားကောင်းနေလို့ … နှင်းဆီပန်း ၄ စီးလောက်ပဲ ကျန်တာ …။ ညနေပိုင်း အိမ် ဖောက်သည်တွေ လာရင် ရောင်းဖို့တောင် နည်းနေပြီ ”

မိတူးကိုနှုတ်ဆက်ရင်း ဈေးသိမ်းပြီး အိမ်ရောက်တာနဲ့ ချိုင်းနမ်းကြည့်တော့ ချွေးနံ့လေးက သင်းကနဲ့ပဲ။ အတွင်းခံ ဒူးမြောက်ချွတ်တာနဲ့ ဘောင်းဘီထဲက အနံ့ကလည်း ခပ်ပြင်းပြင်း။ အနံ့မခံပဲ ရနေတော့တာ ခိခိ။ ကျမတို့လို လမ်းဘေးဈေးသည် ဆိုတာ နေပူမရှောင် မိုးရွာမရှောင် ဈေးရောင်းရတော့ ချွေးနံ့ ကိုယ်နံ့ အနံ့ပေါင်းစုံပါပဲ။ လေးထောင့်မှန်ကို ထံရံဘက် မှီထောင်ပြီး ကျမ ထရပ်ရင်း အင်္ကျီအရင် ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ နောက်ကျောဘက် ချိတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဘရာစီယာ ချွတ်ချပစ်တာ။ နို့အုံလေး တုန်ကနဲ့ ခုန်ထွက်လာတုန်း ထမိန်ရင်လျားရင်း ရေချိုးဖို့ ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ရေဘုံပိုင်နားရောက်တော့ ထမိန်ဆွဲမပြီး ဒူးဆစ်ကနေ ရေနှစ်ဖလားလောက် လောင်းပြီးမှ ငါးခြောက်ချက်ဖို့ သတိရလာတော့တာ။

ရေဘုံပိုင်ကနေ ပြန်လျှောက် ထမင်းဟင်း ချက်တဲ့နား စဉ့်နီတုံးလေးပေါ် ငါးခြောက်တုံးလေးတွေ ခုတ်ထစ် ရေဇလုံလေးထဲ ထည့်နေတုန်း ကျမ နာမည်ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

“‘ မိသဲရေ … ဟေး ယောင်းမ … မိသဲ ”

” ငါ ဒီမှာ … အငယ်မရေ … ဝင်လာခဲ့လိုက် ”

အသံကြားကတည်းက အငယ်မ အသံမှန်းသိလို့ ပြန်အော်လိုက်တာ။

” ဟိတ် မိသဲ … ဒီတခေါက် ငါဆံပင်ညှပ်လာတယ် … ဘယ်လိုတုန်း … လှရဲ့လား ယောင်းမ ”

အငယ်မက ကျမနားလျှောက်လာရင်း ပြောနေလို့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အရင်က ဖြူဖြူပိန်ပိန်နဲ့ အငယ်မလေ အခု ကျောလည်လောက်ရှိတဲ့ ဆံပင်တွေဖြတ်ပြီး ဂုတ်ဝဲလေးညှပ်လာတာ။ လူက ဝလာပြီး မျက်နှာက ပြဲလာတော့ ဘယ်လိုကြီးမှန်းကို မသိပါဘူး။

” ဟယ် … လှပါတယ် အငယ်မရဲ့ ”

အငယ်မက ဝလာတော့ ဆံပင်တိုနဲ့ သိပ်မလိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူငယ်ချင်း စိတ်ချမ်းသာအောင်တော့ ပြောပေးရတာပေါ့။

” ရော့ … လက်ဖက်သုပ် ဝယ်လာတယ် … သွားထည့်အေ …။ ဒါနဲ့ … ဘာတွေ ခုတ်နေတာတုန်း ”

” ညနေစာ ဟေ့ … ငါးခြောက်တွေ … ရေချိုးမယ် လုပ်ပြီးမှ သတိရတာနဲ့ … အရင်ချက်မလို့ ”

အငယ်မ ယူလာတဲ့ လက်ဖက်သုပ်ကို ပန်းကန်ထဲထည့်၊ ငရုပ်သီးလေးကိုက်၊ ဟင်းချိုမှုံ့လေး ထပ်ထည့်ပြီး ပြင်သုပ်ပေးလိုက်တယ်။

” ရော … အငယ်မ … စား ”

” ဟိတ် … အိမ်က ငါ့ကို လင်ယူခိုင်းနေပြီ … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

အငယ်မက ခုံပုလေး တစ်လုံးယူပြီး ကျမရှေ့ ဝင်ထိုင်ရင်း စပြောတော့တာပဲ။

” ယူခိုင်းလည်း ယူလိုက်ပေါ့ ဟာ … ကားဆရာနဲ့ မဟုတ်လား ”

” အေး … ကိုဘတိုးကလည်း … အတူနေဖို့ ပြောနေပါပြီ …။ ဒါပေမယ့် ငါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်သေးတာဟ ”

” အံမယ် … နင့်ပုံစံကြည့် သိတယ် … ကောင်မ ခါးတုတ်နေပြီ … ဟွန့် ”

” ခ်ခ် … ငါ ဆေးသောက်ပါတယ် … မိသဲရဲ့ …။ ပြီးတော့ အမြဲ … မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး ”

” မသာမ … မယူရသေးပဲ … နင်က ခဏခဏ … ခံချင်တာလား ”

” အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် … ခံချင်တယ်ဟ … ခိခိ ”

အငယ်မက စကားပြောရင် အဲ့လိုအဲ့လို။ ကျမလည်း ငါးခြောက်တွေ ဇလုံးထဲထည့် ရေဆေး တဆက်ထဲ မီးမွှေးပြီး ဟင်းချက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တာ။ ခရမ်းချဉ်သီးလေးနဲ့ အနှစ်လေးဖြစ်အောင် ရောပြီး တည်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးမှ လက်ဖက်စားရင်း အငယ်မနဲ့ စကားထိုင်ပြောနေတာပေါ့။ အရင်ထဲက အငယ်မက ဒေါ်စပ်စုလေ။ ရပ်ကွက်ထဲ သူမသိတာ မရှိဘူး။ ကျမနဲ့ မိတူးကို အကုန် ပြန်ပြောပြတတ်တယ်။ အတင်းပြောတတ်သလို ပြောပြီဟေ့ဆို နားမခံအောင် ပြောတတ်တော့ အတော်သင့် ကျမတို့လို သက်တူရွှယ်တူတွေ အငယ်မနဲ့ဆို လူရှေ့သူရှေ့ ကြာကြာ မထိုင်ရဲကြပါဘူး။

ဈေးပိတ်ရက်ဆို ဈေးထဲက ဘယ်သူနဲ့ဘယ်သူ ဖြစ်နေကြပြီ ဘယ်သူက လင်ရှိရက်နဲ့ ဘယ်သူ့ကို ကုန်းနေတာ အိုးးး အစုံပါပဲရှင်။ ဝါသနာပါတဲ့ ကျမနဲ့ မိတူးက အငယ်မ fan တွေပဲပေါ့။ ပြောလည်းပြောတတ်ပါ့ရှင်။ ကျမနဲ့ မိတူး တခါတခါ အငယ်မ ပြောတာ နားထောင်ပြီး အရည်ထွက်ခဲ့ရတာ။ အခုလည်း မစားရဝခမန်း သူများအကြောင်းပြောရင်း သူနဲ့ ကားဆရာအကြောင်းရောက်တော့ တစ်တစ်ခွခွတွေ ပြောပြနေတယ်။ ငါးခြောက်အိုး အနံ့လေး ထွက်လာလို့ ထကြည့်တော့ ဟင်းက ကျက်နေပါပြီ။ ဟင်းအိုးလေးချ ဈေးကကျန်တဲ့ ဆူးပုတ်ရွက်လေးကို ပဲရာဇာလေးနဲ့ရောပြီး ဟင်းရည် တည်ထားလိုက်တာ။

ကျမ အငယ်မရှေ့ ပြန်ထိုင်တော့ အခုမှ သေချာကြည့်မိတယ်။ အငယ်မ ထမိန်အောက်စကလွတ်ပြီး စောက်ဖုတ်က အတိုင်းသားပဲ ခိခိ။

” ဘယ်နှစ်ခါလောက် ရှိပြီလဲ … ဆေးလေးဘာလေး သောက်ဦး …။ မယူခင် … ဗိုက်ကြီးလို့ အပျိုကြီး မဆွေလို ဖြစ်နေမယ်နော် … အငယ်မ … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

ပြန်ထိုင်ရင်း ကျမ အငယ်မကို စိတ်ပူလို့ သတိပေးတော့ ကျမ မသိသေးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြားလိုက်ရတော့တာပဲ။

” အပျိုကြီးက … ကိုလှထွန်းကြီးကို … ဂျိုတတ်ပေးတာပါ … မိသဲရယ် ”

” ဟင် ”

” အပျိုကြီး မဆွေက လူလည်ပါဟာ … သူနဲ့ဖြစ်တာက ဇာနည်ပါ ”

” ဟော တော် … အရပ်ထဲ … ၂ လုံး ၃ လုံး ရောင်းတဲ့ ဇာနည်လား ”

” ဟုတ်ပါ့ … ဇာနည်က နတ်ကတော် မိကျော့အိမ် … ခေါ်ခေါ်လုပ်တာ …။ မိကျော့က ငါ့ကို အကုန်ပြန်ပြောပြလို့ … သိတာ ”

” ဪ ”

အငယ်မက သူ့အကြောင်းပြောရင်း အပျိုကြီး အကြောင်းရောက်တော့ ဟင်ရည်အိုး ဆူလာတာနဲ့ ကျမ ထပြီး ချလိုက်ရတယ်။

” ဟာ … နင့်ဟာ မပြီးသေးဘူးလား … မိသဲရ ”

” ဝှစ် … ဘတ် … အမလေး … မသာမ ယွနေ … ငါ့ ဟင်းရည်ပူ လောင်တော့မယ် ထိုင်နေပါဟာ ”

ဟင်ရည်အိုးချတော့ ထမိန်ရင်လျားနဲ့ ခါးညွတ်လိုက်တာ အငယ်မက မပြောမဆိုနဲ့ နောက်ပစ်ထားသလို ဖြစ်သွားတဲ့ ကျမဖင်ကို ထရိုက်တော့တာ။ ဖင်ရိုက်တာ ဆိုပေမယ့် ဖင်ကြားတည့်တည့် လက်ဝါးက ရိုက်မိပြီး လက်ချောင်းက ကျမဖင်ကြားအောက် အဖုတ်တည့်တည့် ထိုးမိတော့ တကိုယ်လုံးကို တုန်ခါသွားရတယ်။

” မိသဲ … နင့်ဖင်ကြီးက … အားရစရာကြီးဟာ … မိန်းမချင်းတောင် … အူးယားလာပြီ ”

” မယ့်လေး … မိန်းမချင်း ပွတ်ချင်လား နင်က … ခ်ခ် ”

” မဟုတ်ပါဘူးဟာ … အလကား ဖြစ်မှာစိုးလို့ … ငါ့အစ်ကို ဟာကြီး … ထည့်ခိုင်းရ ကောင်းမလား စဉ်းစားနေတာ ”

” အမယ့်လေး … နင့်အစ်ကိုလို … ပိန်တာရိုးလေး ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ …။ ကဲ ထိုင်ပါဟာ … အပျိုကြီးအကြောင်း ပြော ”

အငယ်မလက်က ကျမဖင်သားတွေကို ပွတ်ရင်း ပေါင်ခြံဘက်ရောက်လာလို့ အသာဖယ်ပြီး ပြန်ထိုင်ခိုင်းရင်း စကားဆက်ပြောနေကြတာ။

” မိကျော့ပြောလို့ ငါလည်း တစ်ရက်ကြ … သွားချောင်းကြည့်တာ … တကယ်ဟ မိသဲရ …။ အပျိုကြီးက အရပ်ထဲ ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီး လုပ်နေတာ …။ လူကွယ်ရာ ဇာနည်ရှေ့ကြ ကျွန်အတိုင်းပဲ ”

” ဪ ”

” မိကျော့အိမ်ရဲ့ နောက်ဖေးခန်းထဲ … ဇာနည်က ကုတင်ပေါ် ထိုင်လျက်လေး … အပျိုကြီးက ဇာနည့်ပေါင်ကြား ဒူးတုတ်ထိုင်ရင်း … ဂွင်းထုပေးနေတာ … အပျိုကြီးပုံစံက ဇာနည်က မခိုင်းပဲ သူ့ဟာသူကို လုပ်ပေးချင်တဲ့ပုံပဲ ”

” အဲဒါတော့ … ဇာနည်က အသားဖြူဖြူ လူပုံက ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ဆိုတော့ … အပျိုကြီးလည်း ကြွေသွားတာ နေမယ် ”

” ကြွေမကြွေတော့ မသိဘူး … ဂွင်းထုပေးရင်း ဇာနည့်လီး ဆွဲစုပ်တာများ … ငါတို့ဈေးထဲက ပိုလီယို ကိုအေးကျော် ရေခဲချောင်း စုပ်တဲ့အတိုင်းပဲ …။ လရည်တွေ တဖျောဖျော ထွက်လာတာနဲ့ လီးထိပ်ကို ငုံပြီး မျိုချပစ်တာ …။ ခဏနေတော့ နှစ်ယောက်သား … မိကျော့ကုတင်ပေါ် တက်ပြီး ခဏနားကြတယ် …။ မကြာပါဘူး ဇာနည်က အပျိုကြီး အင်္ကျီချွတ်ပြီး နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲစို့တော့ အပျိုကြီးကလည်း ဇာနည်ပုဆိုးလှန်ပြီး လီးကို ပြန်တောင်အောင် ဆွပေးနေတာ ”

အငယ်မပြောတာ နားထောင်ပြီး ကျမဟာလေးက တဆစ်ဆစ်နဲ့မို့ မသိမသာ ပေါင်နှစ်ခြမ်းစိရင်း လက်နဲ့ ၂ ချက် ၃ ချက်လောက် အဖုတ်ကို ကုတ်လိုက်မှ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့တယ်။

” မိသဲ … နင်က ငရုပ်သီးတွေ ထပ်ထည့်ထားတာ … စပ်တာ … ငါ့ကို ရေတခွက်လောက် ခပ်ပေးဦး ”

ဇာတ်ရှိန်တက်နေတုန်း မသာမက ရေတောင်းလို့ ထခပ်ပေးရင်း ဆက်မပြောပဲ လက်ဖက်ပဲ စားနေလို့ ကျမလည်း ဆက်ပြောဖို့ စကားစလိုက်ရတယ်။

” ဆက်ပြောလေဟာ … အငယ်မ ”

” ပြောမှာပါဟ … ဘာလဲ … စောက်ရည် ထွက်ချင်နေပြီလား … ခ်ခ် ”

အငယ်မပြောမှ ကျမလည်း ရှက်မိသွားတယ်။ တကယ်လည်း ပေါင်ကြားက စိုနေပြီ။

” နင်ပဲ … စပြောပြပြီးတော့ … ကောင်မ ဟွန့် ”

ဟန်လုပ်ပြီး စိတ်မပါချင် ယောင်ဆောင်ရတာပေါ့ရှင်။ ခဏနေမှ အငယ်မ ပြောတာတွေ ထပ်နားထောင်ရတာ။

” ဇာနည်က … နို့စို့ရင်း အပျိုကြီးထမိန်ကို လက်တဖက်နဲ့ ချွတ်ပြီး ခြေရင်းဘက် တွန်းပို့လိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကုန်းထပြီး စောက်ပတ်ယက်ပေးတော့တာ …။ အဲ့ဒီအချိန် နင်တို့မြင်ရင် အရည်ပန်းထွက်ကုန်မယ်။ အပျိုကြီး တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ့်ပြီး ဖင်ကြီး မြှောက်တက်လာတာဟ …။ ဇာနည်ကလည်း ပညာစုံတော့ နောက်ပိုင်း အပျိုကြီးကိုယ်တိုင် လိုးပေးဖို့ ပါးစပ်က ဖွင့်ပြောရတော့တာပေါ့ ”

အငယ်မ ပြောတာ နားထောင်ရင်း ဦးလေးမြမောင် အမေ့အဖုတ် ကုန်းယက်ပေးတဲ့ပုံတွေ မျက်လုံးထဲ မြင်ယောင်လာမိပြန်ရောပဲ။

” အပျိုကြီးက တအီးအီးညည်းရင်း လိုးခိုင်းတော့ … ဇာနည်က လရည်ထွက်ပြီးခါစမို့ လီးက သိပ်မမာ သေးဘူး …။ အပျိုကြီးက ရိပ်မိတော့ ကုန်းထပြီး ဇာနည်ပုဆိုး ဆွဲချွတ်ရင်း တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စုပ်ပေးနေတာ။ ခဏလေးပါပဲ ဇာနည့်လီးက ပြန်ထောင်လာတယ် …။ လီးတောင်တာနဲ့ … ဇာနည် တက်လိုးတာများ မီးပွင်မတတ်ပဲဟာ … ကုတင်တိုင်တွေ … ရမ်းခါနေတာ။ အပျိုကြီးပါးစပ်က အမလေး သေပါပြီ ဘာညာနဲ့ လျှောက်ညည်းနေပေမယ့် အောက်ကနေ ဖင်ကြီး ကော့ကော့ပေးနေတာ …။ ဇာနည်က ဆောင့်လိုးလိုက် လီးပျော့သွားရင် အပျိုကြီး ပြန်စုပ်ခိုင်းလိုက်နဲ့ … ဇာနည်လီးကြီး ထုတ်လိုက်ရင် အပျိုကြီး စောက်ဖုတ်က အရည်တွေ စီးကျနေရောပဲ …။ နောက်ဆုံး ဇာနည်က အပျိုကြီးကို ကုတင်အောက် ဇောက်ထိုးထားပြီး အပေါ်က ရပ်လိုးတာ …။ လရည်ပန်းထုတ်တော့ စောက်ပတ်ထဲ မထုတ်ဘူး အပျိုကြီးမျက်နှာပေါ် ပန်းချပစ်တယ် …။ အပျိုကြီးကလည်း လျှာလေးထုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းတဝိုက်က လရည်တွေ လိပ်ယူနေရင်း လရည်ကုန်မှ လီးထိပ်ကို ဆွဲစုပ်ပစ်တာ ”

” ဟင် … မဆွေကလည်း အထန်နော် … အငယ်မ …။ လရည်တွေ … မရွံ့မရှာနဲ့ ”

” အံမယ် … နင် မသောက်ဖူးလို့ပါ … သောက်မိရင် စွဲသွားမယ် … မိသဲ …။ လရည်က အားရှိတယ်ဟ …။ ငါတောင် အရင်နဲ့ မတူဘူး ဝလာပြီလေ … ခ်ခ် ”

” နင်လည်း … ကားဆရာ လရည်တွေ … သောက်တယ်ပေါ့ ”

” အေးပေါ့ဟ … သူလည်း ငါ့စောက်ရည်တွေ သောက်တာပဲ ”

” အမလေး … အံ့သြဘ ”

” ခ်ခ် ခ်ခ် … ငါ နောက်တခေါက် ဆန်ရောင်း မထွက်ခင် … မိတူးပါ ခေါ်ထားဟာ …။ ငါတို့ ၃ ယောက် လျှောက်လည်ရအောင် …။ ရုပ်ရှင်ကြည့် … မုန့်စား ငါ ဒကာခံမှာပါ ”

” တကယ်နော် … အငယ်မ …။ ငါ အပြင်မလည်တာ ကြာပြီ ”

” တကယ်ပါဟာ … ဟိုးအရင် ငါ အဆင်မပြေတော့ … နင်နဲ့ မိတူးက … ငါ့ ကျွေးမွေးလာတာလေ ”

အငယ်မ ပြန်သွားတော့ ကျမလည်း ထရပ်လိုက်တာ ပေါင်ကြားက ကပ်စီးကပ်စီးနဲ့ အရည်တွေ စိမ့်ထွက်နေရောပဲ။ အဝတ်ဟောင်းတွေ အကုန်လျှော် ရေချိုးပြီး ထမိန်အဟောင်းလေးလဲ၊ သနပ်ခါးပွတ်မလို့ မှန်ရှေ့ ထိုင်ချလိုက်တယ်။

” ဗြိ … ဗြိ … အမလေး ”

သနပ်ခါးတုန်းကိုင်တုန်း ဖင်ကြားက ဗြိကနဲ့ အသံထွက်လို့ လန့်အော်မိတာပါ ခိခိ။ ထမိန်လည်း ဝယ်ရတော့မယ်။ အမေပြောလည်း ပြောချင်စရာ။ ကျမ အပြင်သိပ်မလည်တတ်တော့ အဝတ်အစား သိပ်မဝယ်ဖြစ်ဘူး။ ဒါဝတ် ဒါချွတ်ပဲ။ မတတ်နိုင်ဘူး ကိုယ့်အိမ်ထဲပဲ ဘယ်သူမြင်တာမှတ်လို့…. ထရပ်ပြီး ထမိန်ရှေ့နောက် လဲဝတ်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်လေ။

” အမ် ”

ကျမဟာလေး အောက်က ဖျာကြမ်းနဲ့ ထိနေပြန်တာ။ ထမိန်က အဟောင်းအပါးစမို့ အကွဲတွေများနေတာနေမယ် ကျွတ်။ သနပ်ခါးပျစ်နေအောင် သွေးပြီး မျက်နှာကို ပါးပါးလေးလူးပြီး ပါးကွက်ထူထူလေးကွက် ဘီးနဲ့ အစင်းကြောင်းထင်အောင် ခြစ်ပြီး လက်မောင်းတွေ ဆက်လူးလိုက်တယ်။ ရင်ဘတ်လူးဖို့ ရင်လျားထားတဲ့ ထမိန်အပေါ်စ ဖြည်ချလိုက်တော့ ကျမနို့အုံတွေ ဘွားကနဲ့ ပေါ်လာတာပေါ့။ အငယ်မ ပြောပြတဲ့ အပျိုကြီးမဆွေ နို့သီးခေါင်းကို ဇာနည်က ဆွဲဆွဲစို့တာဆိုတဲ့ စကားသံ ပြန်ကြားနေမိပြန်ရော။ စိတ်ထဲ သိမ့်ကနဲ့ ဖြစ်လာပြီး ကျမနို့အုံကို ပင့်တင်ပြီး နို့သီးခေါင်း ပန်းရောင်လေးကို လျှာနဲ့ ထိကြည့်လိုက်တယ်။ နို့အုံက တင်းနေတော့ ပါးစပ်နဲ့ မမှီပြန်ဘူး။ လျှာရသလောက် ထုတ်တာကို နို့သီးခေါင်းနားလေးပဲ ရောက်တာ ခ်ခ်။ ထရံမှာထောင်ထားတဲ့ လေးထောင့်မှန်ထဲကြည့်ပြီး နို့နှစ်လုံးကို ပင့်လိုက် ဆွဲချလိုက် လုပ်ပြီး အားရမှ ကျောက်ပြင်ပေါ်က သနပ်ခါးကို လက်ဝါးနဲ့ ပွတ်ယူပြီး ရင်ဘတ်ပေါ် နို့အုံအပေါ်ခြမ်းထိ လူးပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ ခြေသလုံးနဲ့ ပေါင်လယ်ထိ လူးပစ်တာ။

ဘယ်ဘက်ပေါင်ပြီးလို့ ညာဘက်ပေါင်လူးဖို့ သနပ်ခါးထပ်သွေးတုန်း အိမ်အပြင်က တရှပ်ရှပ်နဲ့ ခြေသံ ကြားမိလိုက်တယ်။ အငယ်မ နောက်တစ်ခေါက် လာတာထင်တယ်။ ခုနက ကျမ ဟင်းချက်တာနဲ့ ဆုံတော့ စကားပြောရတာ အားမရလို့ ထပ်လာပြီနေမှာ။ ခြေထောက်လူးဖို့ သနပ်ခါး ထပ်သွေးရင်း အခန်းထဲလာဖို့ ခေါ်လိုက်မိတာပေါ့။

” သနပ်ခါး လူးနေတာ … အခန်းထဲ လာဟေ့ ”

ကျမလည်း သနပ်ခါး ကြိတ်သွေးရင်း မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်တော့ ဘုရားဘုရား အမလေး သေပါပြီ ရှိသမျှ အရှက်ပေါင်းစုံ ကွဲတော့တာပါပဲ။ ရှင်တို့ဘော်ဒါကြီး ကိုမောင်ခြိမ့်လေ မီးသွေးအိတ်ကြီး ထမ်းပြီး ဘေးတိုက် အနေအထားနဲ့ ကျမကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ ထမိန်က ဖြည်ချထားတော့ ဘယ်ဘက်နို့အုံက အတိုင်းသားနဲ့ ခါးပေါ် လိပ်ကျနေတဲ့ ထမိန်အနားစလေးပေါ် ကျမ စောက်မွှေးအုံလေးက ထောင်နေတာ။ သနပ်ခါးလူးဖို့ ညာဘက်ပေါင်ရင်းထိ လှန်ထားတော့ အိုရှင် မပြောချင်တော့ပါဘူး။

” ဟော တော် … ကိုမောင်ခြိမ့် … ရှင် ရှင် … ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ ”

…………………………………………

🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️

” ဟမ် … နင့် အမေ အိမ်ရှေ့က … မီးသွေးအိပ်သည်လာတာ မြင်လို့ … ငါလည်း အမြင်မတော်တာနဲ့ … လာပို့ပေးတာ …။ နင့်အမေက အရပ်ထဲ လေကန်နေလေရဲ့ …။ ဒီရောက်တော့ ဘယ်ထားရမှန်း မသိလို့ စဉ်းစားနေတုန်း … နင်က အခန်းထဲ လာဆိုလို့ … ဝင်လာတာလေ ”

” ကျွတ် … ဟာ … ဒုက္ခပါပဲရှင် ”

ကျမလည်း ရုတ်တရက် ပူထူပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းကို မသိတော့တာပါဘူး။ အငယ်မ နောက်တခေါက် လာတယ်ထင်လို့ အခန်းထဲ ခေါ်လိုက်မိတာ။ ကိုမောင်ခြိမ့် ကြည့်မိတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျမ နို့အုံကို ပြူးကြည့်နေတယ်။ ကျမတကိုယ်လုံး ထူပူနေပြီ။ ညာဘက် ပေါင်ရင်းရောက်နေတဲ့ ထမိန်အောက်နားစကို ပြန်ဆွဲချ ခါးပေါ်က အထက်ဆင်စကို ရင်ပြန်လျားပြီး ထရပ်လိုက်တာပေါ့။

” ဟို ဟို … မီးသွေးအိတ်က … မီးဖိုခန်းထဲ ထားရမှာ ”

ထရပ်တော့ ရှေ့ခြမ်း ထမိန်အပြဲက ကျမပေါင်ရင်းနား ရောက်နေတော့ ပေါင်ဂွတခြမ်းက လှစ်ကနဲ့ ပေါ်ပြန်ရော။ ဒါနဲ့ ကိုယ်လုံး တပတ်လှည့် ကိုမောင်ခြိမ့်ကို ကျောပေးပြီး သေတ္တာဘေး အဝတ်ခြင်းထဲက ထမိန်တစ်ထည် ကုန်းယူလိုက်တာ။ ရေလဲထမိန်က ပေါင်ရင်းနား အကွဲပေါ်နေလို့ စိတ်လှုပ်ရှားရင်း တွေ့တဲ့ ထမိန်ဆွဲယူလိုက်မှ ပိုဆိုးသွားရောပဲရှင် သေသာ သေလိုက်ချင်တယ်။

” ဗြိ … ဗြိ ”

ထမိန်ကုန်းယူတာနဲ့ ဖင်ကြားတည့်တည့်နေရာ ထမိန်အကွဲသေးသေးလေးက ဗြိကနဲ့ ဆွဲခွဲလိုက်သလိုဖြစ်ပြီး လေတိုးတော့ အေးကနဲ့ပဲ။ ဖင်ကြားအောက် ထမိန်အကွဲကနေ ကျမအဖုတ်လေး ထုတ်ပြသလို ဖြစ်တော့တာပေါ့။ စိတ်မလုံလို့ လှည့်ကြည့်မိတော့ ကျမ နောက်ကျောဘက်ကနေ ကိုမောင်ခြိမ့်ပေါ့ မီးသွေးအိတ် ထမ်းလျက်အနေအထားနဲ့ ဖင်ကြားထဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျမ ထမိန်လဲရင်း ရှက်စိတ်နဲ့ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေရတာ။

” ကိုမောင်ခြိမ့် … ရှင်ကလည်း … မီးသွေးအိတ် … မီးဖိုခန်းထဲ … ထားမှာပါဆို ဘာကြည့်နေတာလဲ ”

” ဟင် … မ မ မကြည့်ပါဘူး … နင် က လည်း ”

ကျမလည်း ပူထူပြီး ပြောလွတ်လိုက်မှ ကိုမောင်ခြိမ့်က နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကျမဖင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဂလုကနဲ့ တံတွေးမျိုချပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ပြီးမှ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း စေတနာနဲ့ အမေ့ကို ကူပြီး မီးသွေးအိတ် လာပို့တာ ကျမဘက်က ရိုင်းသလို ဖြစ်မှာလည်း စိုးမိတာပေါ့ရှင်။ ထမိန်လဲပြီး ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီတစ်ထည် အမြန်စွပ်ချပြီး ကိုမောင်ခြိမ့်ကို လှမ်းအော်မိတယ်။

” ကိုမောင်ခြိမ့် ခဏ … ကျေးဇူးပါရှင် … ကော်ဖီ သောက်သွားပါ့လား … မိသဲ ဖျော်လိုက်မယ်နော် ”

ကျမ လှမ်းအော်တော့ ကိုမောင်ခြိမ့်က အိမ်ရှေ့တံခါးနားတောင် ရောက်နေပါပြီ။ ကျမအသံကြောင့် သူ့ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ကနဲ ရပ်ပြီး ပြန်လှည့်လာတယ်။ ကျမလည်း အရံသင့်ရှိတဲ့ ကော်ဖီထုတ် တစ်ထုတ်ဖောက်ပြီး ကိုမောင်ခြိမ့်ဖို့ ကော်ဖီဖျော်လာလိုက်တာ ကြောင်အိမ်ဖွင့်တော့ မုန်ကျွတ်ထုတ်လေး မြင်တာနဲ့ တခါတည်း ယူလာခဲ့တယ်။

” ဒုတ် … အိ့ …… အမလေး … ပလုပ်တုတ် … ကျွတ်ကျွတ် ”

မီးဖိုခန်းလေးကနေ အိမ်ရှေ့ခန်း ပြန်အလာ ကိုမောင်ခြိမ့်နား မရောက်ခင် မြေဂမုလေးကို ခလုတ်တိုက်ပြီး ဟတ်ထိုးလဲမလို ဖြစ်ပါလေရော။ ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ညီအောင် ပြန်ထိန်းရင်း အလိုက်သင့် ထိုင်ချလိုက်ရတယ်။ လဲမလိုလို ဖြစ်တာကြောင့် ကျမထမိန် ဖရိုဖရဲနဲ့ ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ အောက်စလွတ်ရောပဲ။ လက်ကလည်း မုန့်ထုပ်ကတဖက် ကော်ဖီခွက်ကတဖက် ကိုင်ထားတော့ ထမိန်ကို ရုတ်တရက် ပြန်မဖုံးနိုင်သေးဘူး။ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေတဲ့ ကျမပေါင်ခြံကြားထဲ ကိုမောင်ခြိမ့် မျက်လုံးက အလိုလို ရောက်လာတာပေါ့။

ကိုမောင်ခြိမ့် ကြည့်နေမှန်းသိတာနဲ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာပြီး မျက်နှာပေါ် နွေးကနဲ့ ခံစားလိုက်ရပြန်တယ်။ အဖြစ်ပျက်တွေက မြန်လွန်းတယ်ရှင် ဖျက်ကနဲ့ ကိုမောင်ခြိမ့်က ကျမနား ရောက်လာတာ ဘာလုပ်ရမလည်း စဉ်းစားတော့ ရင်ခုန်တာရော ရှက်စိတ်ရော ပေါင်းပြီး လူက တုန်လာရတာပေါ့။ ကိုမောင်ခြိမ့် လက်က ကျမ ထမိန်အောက်နားစ နားလေး ရောက်နေပြီ အဟင့် ဟင့်။ သေချာပါပြီ ကျမတော့ ရေတိမ်နှစ်ပြီ ထင်ပါရဲ့ရှင်။ ကော်ဖီခွက်နဲ့ မုန်ထုပ်ကို အောက်ချပြီး လက်ဖဝါးချင်း ပွတ်နေမိတာ။

” ဟို ဟို … ဘာ လုပ် မလို့လဲ … အဟင့် ဟင့် … ဟင် ”

တော်ပါသေးရဲ့ ကျမထင်သလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျမမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထမိန်အောက်နားစကို ကိုင်ရင်း အောက်စလွတ်တာကို ဆွဲဖုံးပေးနေတာပါ။ စိတ်ထဲ ဒိန်းကနဲ့ အပူလုံးကျသွားရတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေ ရောက်လာတော့ တန်ပိုက ချက်ချင်း ပြန်တက်လာရောပဲ။

” အမလေးးး လေးးး … ဒါ ဒါ ဒါဘာလုပ်နေကြတာလဲ …။ ငါ့နယ် သေသာ သေလိုက်ချင်တော့တယ် … တစ်ယောက်ယောက် မြင်သွားရင် … ဘယ်လို လုပ်မလဲ …။ မိသဲရယ် … ညည်း မိုက်လိုက်တာအေ ”

” ဟင် … အမေ … မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ”

” ဟာ … အန်တီသန်း … ဒီ ဒီလိုပါဗျာ … အန်တီသန်း ထင်သလို မဟုတ်ရပါဘူး ”

ကျမ ရှင်းပြနေတုန်း ကိုမောင်ခြိမ့်က ပြာပြာသလဲ ငြင်းရှာပါတယ်။

” အို အေ … ငါလည်း ငယ်ရာက … ကြီးလာတာပါ … မိသဲရယ် …။ မောင်ခြိမ့် မီးသွေးအိတ် ပို့ပေးမယ် ပြောကတည်းက … စိတ်ထဲ ထင်တော့ ထင်သားပဲ …။ ညည်းတို့က … လူရှေ့သူရှေ့ကြ သူစိမ်းလို နေကြတာ … ကွယ်ရာမှ … ဟွန့် … ငါ မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”

” ဟာ … မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ ”

” မဟုတ်ရပါဘူးဆို … အဟင့် ”

အပိုင်း (၂) ဆက်လက်ဖတ်ရှု့ရန် နှိပ်ပါ 👉 မိသဲ နေ့စွဲလေးများ (အပိုင်း ၂)

online ပေါ်မှပျံနှံ့စာပေများကိုစုပေးထားချင်းဖြစ်ပါသည်